Bergen in de lucht: Mesen en het vervolg

Het werd nu steeds duidelijker dat het dichtbij was. Het aantal kanonnen overtrof de stoutste dromen... We wisten dat deze aanval slechts een eerste begin was van een enorm grootschalig offensief en van vitaal belang voor het succes daarvan. Maar we wisten ook dat de hogere legerleiding het innemen van de heuvelrug als een extreem harde noot beschouwde en daarom veel hoop richtte op de impact van onze mijnen. Meer dan we zelf durfden, want veel van onze kabelverbindingen verslechterden in een hoog tempo.
Per dag reageerden ze zwakker op onze testmetingen. Het was ook mogelijk dat de kamers ingestort waren... zodat water toegang tot de explosieven zou krijgen en ze onbruikbaar achter zou laten. Niettemin, we hadden ons best gedaan. We verwachtten dat ons geweldige mijnenoffensief een fiasco zou worden en onze lange maanden van inspanning tot niets anders dan tot een falen zou leiden. Als dit inderdaad zo zou aflopen, zou de teleurstelling niet bitterder kunnen zijn.

Het gewelddadige begin in de vroege uren van 7 juni 1917 met de uitbarsting van de grote mijnen beloofde een spectaculaire show te worden. Hooggeplaatste gasten, inclusief de opperbevelhebber Field Marshal Sir Douglas Haig, waren tezamen met de pers uitgenodigd, getuige te zijn van dat moment, vanuit de beschutting van speciaal daarvoor op de Kemmelberg gebouwde dugouts. De legerleiding koesterde op bijna tirannieke wijze enorme verwachtingen van de tunnellers en zou niet teleurgesteld worden. De Duitse verdediging was de dagen voor de aanval door artillerie murw gemaakt. Voor het moment van de aanval zelf stond de tot dan toe grootste concentratie artillerie opgesteld, klaar om los te barsten. De mijnen zouden het startschot zijn voor de kanonnen. Terwijl de wijzers op de avond vr de klap langzaam de klok ronddraaiden, werden de laatste voorbereidingen getroffen.
6.6.17. 6 uur s avonds. Naar 171 TC HQ gegaan en Major Hudspeth opgepikt, op weg naar HQ 36ste Div. Kemmel
dugouts, om het gelijk zetten van de horloges te regelen. Werden tegengehouden bij de grens met het IX Corps door
een wachter. Mijn pas was in orde, maar volgens de wachter was die niet geldig voor Major Hudspeth (die van niets
wist en geen pas had). Ik verduidelijkte het belang van het passeren van Major H. Men was onvermurwbaar.
Major H. mocht er niet door. De orders waren definitief. Ik kwam er in de loop van het gesprek achter dat iedereen
zonder meer door kon lopen. Hudspeth stapte uit, wandelde langs de controle post en stapte 20 meter verder weer
in de auto. De beperkingen golden eenvoudigweg alleen voor voertuigen en niet voor personen - die mochten overal
binnen lopen.